Restauracija praistorijskog nakita

Konzervatorska radionica za muzejske predmete od metala primila je na konzervaciju-restauraciju jednu izuzetnu srebrnu fibulu sa pozlaćenim ukrasima.

Ova unikatna fibula (jedina sličnog tipa u bogatoj Antičkoj zbirci Arheološkog odeljenja Muzeja) datirana je na kraj 4. i početak 3. veka p.n.e. U literaturi se ovaj tip fibule najčešće nalazi pod nazivom – šarnirska ili maloazijska fibula.

Fibula je primljena na konzervaciju u stanju kao što je prikazano na slici 1. Srebrna osnova je bila prekrivena korodativnim naslagama Ag, a na nekim delovima i primesama gvozdenih jedinjenja. Korodativni produkti gvožđa potiču od držača igle i od drugih gvozdenih predmeta koji su vekovima bili u neposrednom kontaktu u zemlji sa fibulom. Pozlata je relativno dobro očuvana. Pozlaćeni ukrasi na fibuli nisu bili svi pričvršćeni. U konsultaciji sa kustosima (T. Pešterac i J. Koledin) na osnovu analogije i simetrije, došli smo do zaključka da ovaj prvobitni raspored kako je prikazan na slici 1 ne odgovara pravoj formi fibule.

U toku konzervatorskog tretmana srebrni delovi fibule su podvrgnuti mehaničkom, hemijskom u ultrazvučnom čišćenju. Pozlata je tretirana blagim hemijskim agensima da se ne bi oštetila prvobitna prevlaka. Posle faze čišćenja, odstranjivanja korodativnih naslaga pristupilo se restauraciji fibule. Rekonstrukcija i pričvršćivanje ukrasa vršeno je dvokomponentnim epoksidnim smolama. Na kraju postupka jezičak za iglu je savijen u prvobitan položaj. Restauracija ukrasnih delova vršena je zlatnim listićima. Fibula je zaštićena prevlakom rastvora metakrilatnog kopolimera.

((Ana Olajoš, viši kustos, konzervator / Dragan Ogar, tehničar, konzervator))